الف : فاعل را گرفتار سوء حساب مىكند . ب : موجب غضب بارى تعالى مىباشد . ج : فاعل را در آتش مخلَّد مىنمايد . باب دويست و سى و يكم سرّ حرام شدن نسبت ناروا به زنان عفيف دادن حديث ( 1 ) على بن احمد مىگويد : محمّد بن ابى عبد الله از محمّد بن اسماعيل ، از على بن عبّاس از قاسم بن ربيع صحّاف ، از محمّد بن سنان نقل كرده كه وى گفت : حضرت ابو الحسن على بن موسى الرّضا عليه السّلام در مكتوبى به او در جواب مسائلش مرقوم فرمودند : خداوند عزّ و جل نسبت ناروا به زنان عفيف را حرام كرده زيرا در آن مفاسدى است به اين شرح : الف : فساد و تباه شدن انساب . ب : نفى و سلب كردن فرزند از مادر . ج : ابطال و از بين بردن مواريث . د : ترك تربيت فرزند . ه : نابود شدن معارف . و : مسادى و شرور و علَّتهاى ديگرى كه جملگى موجب فساد مخلوق مىباشند . حديث ( 2 ) محمّد بن موسى بن متوكَّل از على بن الحسين سعدآبادى ، از احمد بن محمّد از عبد العظيم بن عبد الله الحسنى ، از حضرت محمّد بن على عليهما السّلام ، حضرت فرمودند : پدرم فرمود : شنيدم از پدرم كه مىفرمود : از حضرت جعفر بن محمّد عليهما السّلام شنيدم كه مىفرمودند : نسبت ناروا به زن عفيفه دادن از معاصى كبيره است زيرا حق عزّ و جل در قرآن مىفرمايد : * ( لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) * ( آنان كه به زنان عفيفه نسبت ناروا مىدهند در دنيا و آخرت مورد لعن بوده و بر ايشان عذاب بزرگى آماده شده است ) .